یک: دو سال پیش سایت "لینک زن" با من مصاحبه کرد، خیلی خوشحال بودم که قرار است مصاحبه شوم، الان از آن شور و شوق تنها چیزی که یادم مانده این است که گفتم تلاش می‌کنم شخصی‌نویسی را کمتر و کمتر کنم. دفتر خاطراتم جایش در کشو میز تحریرم است و نه در بستر وبلاگ. مردم مجبور نیستند بخوانند که من عاشق شده‌ام یا امروز در خانه‌مان غذا پخته‌ام و غیره و ذلک، دارم سعیم را می‌کنم و از آن زمان تا الان، کمتر خاطرات روزانه‌ام را به اینجا منتقل می‌کنم.

دو: امسال، تجربه‌ام در مطبوعات چهارساله شد. با روزنامه‌های دولتی و غیردولتی کار کرده‌ام، و بهترین کار ِ زندگی‌ام بوده و تا ابد هم ادامه‌اش می‌دهم چون به اندازه دوازده سال ِ تحصیلم در آن درس یاد گرفته‌ام و حالا حالا ها هم قرار است بگیرم. یکی از بزرگترین و ترسناک‌ترین درس‌ها این میان، آن بوده که مردم متن‌های طولانی را نمی‌خوانند، مردم حوصله ندارند بخوانند. بزرگترین روزنامه‌نگارها هم اگر اسمشان بیاید بالای یک ستون، با یک " وای چه طولانی! حوصله ندارم"، از آن رد می‌شوند. این وسط حساب ِ کتاب‌خوان‌ها و ادبیات‌دان ها جداست. که تعداد ِ آن‌ها هم روز به روز دارد کمتر می‌شود.

سه: وبلاگ خواندن، کتاب خواندن، باز کردن یک روزنامه و از اول تا آخرش را بررسی کردن، مجله‌ جمع کردن و هرماه کنار دکه‌ی آشنا، منتظر شماره جدید ماندن دارند محجور می‌شوند. کمرنگ می‌شوند و همه چیز به کام جمعیت ِ بزرگ، "تند و سریع" می‌شود. یعنی چه؟ یعنی اگر حوصله ندارید مجله ورق بزنید، کتاب بخوانید، و رسانه مورد علاقه‌تان تلویزیون است چون هیچ زحمتی ندارد، عصر عصر ِ شماست. پر واضح است که کیفیت محتوای تولید شده‌ی نوشتاری هم به همین نسبت پایین خواهد آمد و همین الان هم دارد می‌آید، که مجال ِ توضیح و نقدش در این یادداشت ِ کوتاه نیست.

چهار: تلگرام بستری ایجاد کرده به نام کانال. این روزها هر شخص و موسسه‌ای برای خودش یک کانال دارد، از موسسه‌های همسریابی و فروش داروهای لاغری تا وبلاگ‌نویس‌ها و نویسنده ها.

نظرهای این پست باز هستند، از دوست‌های قدیمی، وبلاگ نویس‌ها و همکارها، خواننده‌های وبلاگ، و هرکسی که در این مورد صاحب نظر است دعوت می‌کنم که بیایید و برای من بنویسید به نظر شما، اتفاق‌ خوبی است که اگر در کنار به روز شدن ِ وبلاگ ماهی‌طلا، یادداشت‌های اجتماعی، نقدها و تحلیل‌های من را در یک کانال تلگرام بخوانید؟ خوبی‌ها و بدی‌های کانال را با هم به بحث بگذاریم. تلگرام یک پیام‌رسان است و نه یک رسانه نوشتاری، بیایید بگویید دوست دارید نوشته در آن بخوانید؟ نوشته‌های من را؟

حتی اگر همیشه می‌خوانید و هیچوقت نظر نمی‌گذارید، این فرصت ِ شماست. درمورد این موضوع برای من بنویسید. هرچقدر طولانی و هرچقدر منتقدانه.

منتظر شما هستم.